سعی میکنم تا راضی و ساکت باشم. کلا حرف زدن کمی تبختر می آورد و روان به فنا می دهد. سکوت مشق اصلی نزدیکی به انسانی است که از شرک انسان وارگی رهانیده شده.

سعی می کنم عاشق باشم و خالص. به تمام کارهایی که میکنم مستقل از خوشایند و بدآیند دیگران عشق بورزم و لذت ببرم.

سعی می کنم شاکر باشم و در در لحظه حال عمیق شوم.

بود و نمود در موضوع بسیار مهم هستند که یکسانی آن ها شرط مهم دوست داشتنی بودن است. به نظرم انطباق کامل این دو بسیار دشوار است و همین است که زندگی سخت می شود.از انجام بسیاری از کارها عاجزم. شاید درست نب

سلام.

بازی هر روزه برای تایید الکی و مورد سو استفاده قرار گرفتن.

حس تهوع از ضعیف بودن خودم. این که مدام دامنه کارهای اجرایی زیاد می شود و من مهمترین کاری که دارم یعنی پژوهش را کنار گذاشته ام. این کار به دیگران اجازه داده که به من و دردونه فشار بیاورند.

لازم نیست که بیشتر بازش کنم و هر روز باید بتوانم تمامش کنم.

بدون این که به مسائل فلسفی اش فکر کنم.

محکم و با اراده برو جلو. خسته نشو.

واقعا حس خوبی ندارم ولی گریزی جز خستگی ناپذیزی نیست.

همین

باید بتوانم برای دور دونه این اطمینان را ایجاد کنم که حتما بزرگترین پشتیبان او من هستم. چیزی که من تمام ذهنم به آن در گیر است.

در ضمن باید نشان دهم که محبت من به خاطر خود خود اوست، نه هیچ چیز دیگری. نه هیچ چیز . . .

کارها را سریع پی گیری کن و هراسان نباش.

تمام

1- داشته ها و نداشته هر انسانی، از جمله من، بدون استحقاق داده شده و یا بدون عدم عدم استحقاق او صلب شده است. پس داشته های اساسی آدمی از حیث ویژگی های جسمی، تاحدی ذهنی و البته روانی همه بدون استحقاق پیش

اون ته دلم، وقتی که از رضایت کلی رد می شی، می بینی یه نقاط سیاهی هستند که مدام روی مخت راه می رند. روانم به جد از مسائلی که می بینم، دلم می خواد ببینم و یا در حسرت آن هستم در آزار است. خیلی سخته،مشکل

برف می آید. اولین برف امسال در تهران و برف زیبایی که پادشاه فصل ها را در منظر من زیباتر کرده است. این روزها چشم به راه کودکی هستیم که اشتیاق آمدنش در انبوه استرس های مسیر والد شدن هم پنهان نمی شود. لذ

هر قدر خودم را کنترل کردم، دوباره نشد.

دوباره حرف زدم.

چرا ماندن، بحث تکراری است. بحران هویت و این که سرمایه گذاری برای بچه ها اساسا فکر درستی نیست.

این که من کمی خودخواهم که می خواهم این گونه باشم، بچه بیاورم، فارسی حرف بزنم و . . .

بی خیال.

ولی همش می ترسی که حالا اگر رفتم با این حرف ها که زدم چه کنم.

یا اینکه من خودم انگار صد درصد به این حرف ها باور ندارم.

اگر داری پس شاد باش و خوشحال

مقاله مشترک با نازلی. کار فریده. واقعا برای من شرم آور است که این کارها را جمع نمی کنم. ای کاش فرصت می شد.وقت زیادی را به کارهایی می گذرانم که حس می کنم تجربه کار دولتی است. کارهای سختی که همه مدیران